Alice, zamanında tavşan deliğini keşfedip harikalar diyarına geçivermişti. Ben de benzer bir tavşan deliğiyle kısa zamanda çok güzel bir evrene adeta kapı aralamıştım. Şimdi o kapı kapandı. Ya da kapatıldı. Çünkü kapanmasına hükmedilmiş. Adaletin kestiği parmak acımaz misali kabullenmekten başka bir seçenek yok tabi. Ya da “isyan eden köprü altı şarapçılar derneğine hoş geldiniz” pankartı altında toplanan kalabalığa eşlik edenlerden de olunabilir. Neyse artık… Son geçişimde bana yol gösteren tavşanımın da boynu bükük kaldı diye kendi kendime dövünüp dururken meğer o halinden çok memnunmuş. Neticede bana bağlılık yemini etmemişti ve bu nedenle bana karşı bir yükümlülüğü yoktu. Ayrıca el ele

İki arada bir derede yine yapay zekayı iliştirmişsin, iyi de bunun depremle ne alakası var diyenler olabilir. O halde biraz sabırlı olun ve bir demlik çayı veyahut büyük bardak bir kahveyi hazır edip bu yazıyı okumaya başlayın… Yüreğimizi yakan, yüzyılın beceriksizliği, liyakatsizliği ve yalakalığın sonucu olarak yaşadığımız her şey, herkesin malumu. Hiç kimse kusura bakmasın ama yitip giden canların, yetişememenin ve geç kalmışlığın vebali hepimizin omuzlarında. Bu nedenle birileri gibi lafımı sakınmayıp, kimseye hak etmediği unvanları yakıştırmadan hakikatle yazacağım. Devlet çökmedi ve çökmesi söz konusu bile edilemez. Ancak birçok devlet kurumunu sevk ve idare eden yetkililer tam anlamıyla çöktüklerini ilan